Nöbetçi Eczaneler
“Kendi ışığınızı görmek istiyorsanız, etrafınızdaki tüm ışıkları kapatın.”
Bugünün çocukları karanlıktan değil, fazla ışıktan yoruluyor.
Telefon ekranının ışığı…
Sosyal medyanın ışığı…
Başkalarının başarılarının ışığı…
Ailenin beklentisinin ışığı…
Sınavın, rekabetin, kıyaslamanın ışığı…
Her yer aydınlık.
Ama çocuk kendi yolunu göremiyor.
Çünkü biz çocuklara sürekli dışarıdan ışık tutuyoruz; fakat kendi ışıklarını yakmayı öğretmiyoruz.
Eğitimdeki en temel sorunlardan biri tam da burada başlıyor.
Bir öğrenciye bilgi verebilirsiniz.
Kaynak sağlayabilirsiniz.
Özel ders aldırabilirsiniz.
En iyi okula gönderebilirsiniz.
Ama ona disiplin kazandıramadıysanız, bütün bunların etkisi sınırlı kalır.
Çünkü başarı yalnızca zekânın ürünü değildir.
Başarı; çalışma, sabır, tekrar, sorumluluk ve öz disiplinin sonucudur.
Bugün “disiplin” kelimesinden gereğinden fazla korkuyoruz.
Disiplini baskıyla karıştırıyoruz.
Kuralı yasakla karıştırıyoruz.
Sorumluluğu özgürlüğün karşıtı sanıyoruz.
Oysa disiplin, çocuğa bağırmak değildir.
Disiplin, çocuğun kendi kendini yönetebilmesidir.
Kimse söylemeden dersine oturabilmesidir.
Kimse kontrol etmeden sorumluluğunu yerine getirebilmesidir.
Telefonu elinin altındayken kapatabilmesidir.
Canı istemediğinde bile yapması gerekeni yapabilmesidir.
Başarısız olduğunda masadan kalkmak yerine yeniden başlayabilmesidir.
İşte eğitim budur.
Asıl soru şu değildir:
“Çocuğum kaç net yaptı?”
Asıl soru şudur:
“Çocuğum kendisini yönetebiliyor mu?”
Çünkü hayat boyunca hiç kimsenin başında bir öğretmen durmayacak.
Bir anne her sabah “ders çalış” demeyecek.
Bir baba her akşam telefonu elinden almayacak.
Bir öğretmen her görevi takip etmeyecek.
Bir noktadan sonra insan kendi hayatının müdürü olmak zorundadır.
Ve öz disiplin kazanmamış bir birey, özgürlüğü bile yönetemez.
Bugün birçok öğrencinin problemi kapasite eksikliği değil, düzen eksikliğidir.
Zekâ var.
İmkân var.
Kaynak var.
Ama süreklilik yok.
Çalışmaya başlıyor, bırakıyor.
Hedef koyuyor, vazgeçiyor.
Program yapıyor, uygulamıyor.
Çünkü davranışın başında irade, arkasında alışkanlık yok.
İşte burada aileye ve okula ciddi bir sorumluluk düşüyor.
Çocukları sürekli motive etmeye çalışmak yerine, onlara çalışma disiplini kazandırmalıyız.
Her başarıdan sonra ödül vermek yerine, emeğin kendi ödülünü öğretmeliyiz.
Her sorun çıktığında yolu temizlemek yerine, mücadele etmeyi öğretmeliyiz.
Her düştüğünde kaldırmak yerine, bazen kendi ayağa kalkmasına izin vermeliyiz.
Çünkü çocukların önündeki bütün engelleri kaldırırsak, onlara güçlü bir hayat değil, kırılgan bir hayat hazırlarız.
Eğitim biraz da kontrollü zorluktur.
Beklemeyi öğretir.
Sabretmeyi öğretir.
Ertelemeyi öğretir.
Çalışmayı öğretir.
Vazgeçmemeyi öğretir.
Ve en önemlisi, insanın kendisine söz verip o sözü tutmasını öğretir.
Belki de çocuklarımızın kendi ışıklarını görebilmeleri için bazı ışıkları gerçekten kapatmamız gerekiyor.
Sosyal medyanın ışığını…
Sürekli kıyaslamanın ışığını…
Hazır başarının ışığını…
Aşırı korumacılığın ışığını…
Kolaycılığın ışığını…
Çünkü insan, kendi ışığını en iyi dışarıdaki ışıklar azaldığında fark eder.
Eğitimin görevi çocuğun önünü sürekli aydınlatmak değildir.
Asıl görev, çocuk karanlıkta kaldığında kendi ışığını yakabilecek gücü ona kazandırmaktır.
Disiplin de tam olarak budur.
Kimse görmediğinde doğru olanı yapmak.
Kimse zorlamadığında çalışmak.
Kimse alkışlamadığında devam etmek.
Ve bütün ışıklar söndüğünde bile kendi yolunu görebilmek.
İşte gerçek eğitim budur.
Behçet KARABULUT
ABU Eğitim ve kariyer uzmanı